فقط دو روز مانده به روزی که از مدت‌ها پیش، امیدمان بود. روز سبز دیگری که در انتظار ماست. روز سبزی که ما، فرزندان و پدران و مادران‌مان را انتظار می‌کشد، روز سبز دیگری که باز یاران روزهای گذشته را خواهیم دید. روزی که پیمان خود را دگربار با هم می‌بندیم که تا تغییر آن‌چه که به نام دین و اسلام به خوردمان می‌دهند، با هم باشیم، تا رسیدن به ایرانی آزاد و آباد. ایرانی که فرزندان‌اش را یکی پس از دیگری در خون و گریز نبیند.

همین که دولت، «جنبش سبز علوی» راه انداخته و سپاه پاسداران و نیروی انتظامی در مورد نحوه‌ی راه‌پیمایی ۱۳ آبان که تا سال گذشته، آرزو می‌کردند مردم با آن‌ها همراه شوند تا بتوانند خیابان‌ها را با انبوهی از ایرانی‌ها نشان دهند، بیانیه صادر می‌کند، نشان از ترس دولت کودتا از هر آن‌چه که به جنبش سبز برمی‌گردد است و این ما را در این راه ثابت قدم‌تر می‌کند، چرا که هر چه از نظر این دولت اشتباه باشد و حکومت درصدد مخالفت با آن باشد، درست‌ترین اقدام ما محسوب می‌شود.

امید زیادی به ۱۳ آبان‌ماه دارم و می‌دانم که قدم بزرگی در این روز برداشته خواهد شد. همیشه اولین گام، سخت‌ترین‌اش است، اولین گام را روزهای پیش برداشته‌ایم اما راهی که پیش رو است باید تداوم داشته باشد، چه میرحسین موسوی باشد و چه نباشد. آن‌چه که مهم است شوری است که در دل‌ها برپا شده و اگر افرادی که خود را به عنوان رهبر این جنبش می‌دانند، یک صدا و یک‌دل با مردم باشند؛ باقی می‌مانند وگرنه آن‌ها هم کنار گذاشته می‌شوند تا به هدف اصلی (که بی‌شک جمهوری اسلامی در آن جایی ندارد) برسیم.

مرتبط:

• از مردم دوستی، از دولت دشمنی مجتبی سمیع‌نژاد
• طلبنامه آرمین گیله‌مرد
• ۱۳ آبان نیک‌آهنگ کوثر
• پیش به سوی ۱۳ آبان سرزمین رویایی
• پیش لرزه‌های ۱۳ آبان فرید