فعالیت حقوق‌بشری داشتن لذتی دارد که تا وارد آن نشده‌ایم آن‌را نمی‌توانیم حس کنیم، اگر فارغ از هر گروه سیاسی و حزبی، تنها و تنها به مساله‌ی حقوق‌بشر در تمام سطوح آن عمل کنیم و از آن دفاع کنیم و موارد نقض شده‌ی آن‌را فریاد بزنیم، شب که می‌خواهیم چشمان‌مان را روی هم بگذاریم تا خواب راحتی داشته باشیم، می‌توانیم با خود بگوییم که کاری مفید انجام داده‌ایم.

در ایران هم که هر در ثانیه از زنده‌گی مردم، اصول اولیه‌ی حقوق‌بشر نقض می‌شود و برای پیدا کردن حقوق نقض‌ شده نیازی به تحقیق‌های طولانی مدت نیست. اگر از ابتدای روز سری به کوچه و خیابان‌های شهرهای ایران بزنیم، حتا در ساده‌ترین مسائل می‌توانیم نقض حقوق اولیه‌ی شهروندان را ببینیم.

حقوق اقلیت‌های قومی و مذهبی که همواره در حال نقض شدن است، حقوق زنان که اهمیتی به آن داده نمی‌شود، حقوق کودکان که بیش‌ترین بی‌توجهی نثارش می‌شود، حقوق شهروندی که به کل از نگاه سردمداران‌مان به دور مانده و … مواردی است که اگر بخواهیم هر روز هم به آن بپردازیم، سوژه‌های زیادی پیدا می‌کنیم.

اما در این میان افتخاری که نصیب ایران و ایرانیان شده است منشور کوروش کبیر است که قدمتی چند هزار ساله دارد و اولین منشور مکتوب حقوق‌بشر به حساب می‌آید و در آن اصولی مطرح شده که پایه و اساس اعلامیه‌ی جهانی حقوق‌بشر شده است. این برای ما ایرانیان افتخار بزرگی است اما بعد از گذشت این همه سال به دردی تبدیل شده که از هیچ طرف نمی‌توان مقابل‌اش ایستاد. کشوری که از سردمداران و پرچم‌داران تهیه‌ی اصول حقوق‌بشر در دنیا شده‌ است این روزها در وضعیت وخیمی به سر می‌برد و تقریبا هیچ یک از حقوق انسان‌ها در آن رعایت نمی‌شود.

دولت در مقابل زنان، کودکان، اقلیت‌های دینی و قومی، شهروندان و … چنان ایستاده که کوچک‌ترین راه بازی برای رسیدن به حقوق اولیه باقی نگذاشته است، به جای تمام آن‌‌ها برای خود در قانون پر اشکال حکومت‌اش مقامی تعریف کرده به نام رهبری که همه چیز از او نشات می‌گیرد و خدای‌گان بشر در روی زمین به حساب می‌آید، هر چه می‌گوید همان می‌شود، هر چه او از دریچه‌ی تنگ عقل‌اش صلاح می‌داند باید همان اجرا شود و هر چه او دوست دارد، مردم سرزمین‌اش هم باید دوست بدارند.

این‌گونه بود که در روزهای اخیر و پس از تقلب گسترده در انتخابات، مردم ایران باز هم به خودشان آمدند و به یاد تمام حقوق نقض شده‌ی‌شان افتادند و در پی احراز آن‌ها برآمدند.

امروز ۱۰ دسامبر، برابر است با روزی که به نام حقوق‌بشر نام‌گذاری شده از آن جهت که مجمع عمومی سازمان ملل متحد، سه سال پس از تأسیس سازمان ملل متحد، اعلامیه جهانی حقوق بشر را با هدف ایجاد تضمین حقوق آزادی‌های برابر برای همه‌ی مردم در چنین روزی تصویب کرد و از آن پس کشورهای مختلف دنیا آن‌را به رسمیت شناختند و سعی در رعایت حقوق و اصول آن برای ایجاد زنده‌گی راحت‌تر بشر بر روی زمین کردند.

این روز را به فال نیک می‌گیرم و امیدوارم در سال آینده شاهد پیاده شدن این اصول در ذره‌ذره‌ی کار و زنده‌گی‌مان در ایران عزیز باشیم.

پیش‌نهاد من:

• نقض حقوق‌بشر و حواس پرت ما از مدیار
• جان مادرت بی‌خیال شو، بگذار مردم زنده‌گی سبزشان را بکنند از مدیار
• وخامت وضعیت حقوق‌بشر در ایران بی‌سابقه است سازمان عفو بین‌الملل

پی نوشت:

سه روز از بازداشت مجمد توکلی می‌گذرد و من تازه توانسته‌ام خودم را آرام کنم و به خودم مسلط شوم. مجید توکلی برای‌ام عزیز است و نمونه‌ی شجاعت و ایستاده‌گی و مردانه‌گی. دو روز از انتشار عکس‌های او در خبرگزاری فارس می‌گذرد. عکس‌هایی با چادر و مقنعه‌یی که به زور بر تن مجید نشسته است و در برخی عکس‌ها آثار زخم بر روی پیشانی برادرم پیدا است. تعدادی از مردها و پسرها در فیس‌بوک تصمیم گرفتند برای حمایت از مجید با حجاب و لباس زنانه عکس بگیرند تا نشان دهند این لباس تحقیر نیست. من این کار را حمایت از مجید نمی‌دانستم، الان هم به آن شک دارم اما دوستان‌ام در یک حرکت جمعی این کار را انجام دادند و عکس‌های‌شان را در صفحه‌یی که برای حمایت از مجید توکلی در فیس‌بوک تاسیس شده قرار دادند. حالا که تعداد زیادی از بچه‌ها این کار را انجام داده‌اندبه نظرم جالب آمده است. ای کاش خبرگزاری فارس این حمایت و یک‌رنگی و یک‌دلی بچه‌ها را می‌دید تا به قول مسیح علی‌نژادعزیز متوجه شود کاری که با مجید کرده تحقیر نبوده، بل‌که باعث شده تا مجید تکثیر شود.

در همین زمینه سری به این صفحه در فیس‌بوک و وبلاگ مهشید راستی بزنید.

این فیلم هم به نظرم جالب آمد و آن‌را به اشتراک می‌گذارم تا شما هم آگاه‌تر شوید.

شیدا جهان‌بین