حکایت یک عکس پاره و ما ملت بی چاره
حرفها همیشه گفته میشود و برای بیشتر آدمها میتوانم بگویم بدون هیچ پشتوانهیی این عمل رخ میدهد. از قدیم هم شنیدهایم که از حرف تا عمل فاصلهی زیادی وجود دارد. این روزها در زمینهی حقوقبشر کار اصولی انجام دادن و قدمی برداشتن برای احقاق حقی که ضایع شده، کمتر بدون منفعت شخصی یا گروهی رخ میدهد، اما در عوض تعداد زیادی از اطرافیانام را هم میشناسم که سالها است در حال فعالیت حقوقبشری هستند و کارهای اصولی هم انجام میدهند و هیچ وقت نامی از آنها نیست، چرا که خودشان نمیخواهند. من فعالیت درست و ریشهیی انجام دادن بدون مطرح کردن نام را ترجیح میدهم به کار بزرگ اما کماهمیت که فقط برای برسرزبان انداختن نام گروه و یا شخص است. در این میان عدهی سومی هم وجود دارند که عملا هیچ فعالیتی ندارند و از فعالیتهای انجام ندادهیشان میگویند که این گروه کاملا غیرقابل تحمل هستند برایام.
به قول دوست عزیزم، کار درست و حقیقت همیشه راه خودش را باز میکند، مثل آبی که راه افتاده و سنگهای ریز و درشت را پشت سرمیگذارد و جاری میشود. در روزهای بعد از انتخابات تعداد زیادی از دوستانمان بازداشت شدند و عدهی زیادی هم مجبور به ترک کشورشان شدند. از این تعداد، برخی در ایران هم که بودند فعالیت میکردند و پیشینهی مشخص و معتبری دارند، اما برخی از نام دوستانمان در زندان استفاده کردهاند و برای رسیدن به آرزوی دیرینشان که زندهگی در کشورهای خارجی! بود این روزها در حال نشان دادن فعالیتهای نکردهی خودشان و مطرح کردن خودشان هستند تا بلکه به این بهانه و با سرهم کردن دروغهای شاخدار! بتوانند از آب گلآلود ماهی بگیرند و به آرزوهایی که از کودکی داشتهاند و به آنها نرسیده بودند، دست پیدا کنند که البته حتا بحث در مورد این آدمها هم وقت تلف کردن است.
اقدامی که این روزها از سوی تعدادی از دوستان رخ داد، بهانهیی شد تا به یاد این چند دستهگی آدمها و نوع رفتارشان در روزهای اخیر بیافتم. انجمن پژوهشگران ایران، در روزهای پیش در آلمان کنفرانسی ترتیب داده بود با نام «اعدام، تزلزل رژیم جمهوری اسلامی و گسترش خشونت و اعدام ها» که تعدادی به نمایندهگی از احزاب و گروهها در آن حضور داشتند و تلاشی بود برای جلوگیری اعدام در ایران، به خصوص اعدام نوجوانان زیر ۱۸ سال. در این کنفرانس تلاش شد که از خانوادههای بازداشت شدهگان روزهای اخیر و خانوادههای اعدامیها حمایتی به عمل آید و این روند ادامه داشته باشد. در همین زمینه میتوانید با مراجعه به این صفحه، از امضا کنندهگان لغو مجازات اعدام از قانون جمهوری اسلامی باشید.
این کنفرانس را یک اقدام عملی و درست در جهت گام برداشتن در فعالیت حقوقبشری میدانم و آرزو میکنم که این روند همیشهگی باشد و موثر.
پیشنهاد من:
- به بهانهی یک پاره عکس از مدیار
- دروغسازی به سبک تلویزیون از حمید مافی
- تحلیل بحران موجود در حکومت، دسیسه ها و چالشهای پیش روی جنبش سبز از لونا
- حکایت یک عکس پاره و ما ملت بی چاره از لونا
شیدا جهانبین
آذر ۲۲م, ۱۳۸۸ at ۳:۳۴ ب.ظ
دست شما درد نکند برای نکته های مهمی که به آن اشاره کرده اید….
یکی دیگر از ویژگی های این کنفرانس«اعدام، تزلزل رژیم جمهوری اسلامی و گسترش خشونت و اعدام ها»، حضور کسانی بود که کمتر به تریبون میرسند تا دردهایشان را بگویند. بهاییان، کردها، ترکها، بلوچها از اعدامهای سیاسی، حکم تیر و خشونت گفتند که در رسانه های رسمی کمتر به آن پرداخته شده است.
آذر ۲۲م, ۱۳۸۸ at ۳:۳۷ ب.ظ
دقیقا. فعالیت حقوقبشری به همین معنا است. یعنی تمام افرادی که حقوقشان ضایع میشود را در نظر بگیریم، حتا آنهایی که شاید از نظر دیدگاه با ما تفاوتهایی دارند و ما آنرا قبول نداریم.
آذر ۲۳م, ۱۳۸۸ at ۶:۴۸ ب.ظ
چقدر ما تا آنچه که دوست داریم فاصله داریم؟!!!!
بنظر من غربیها و کسانی نیز که دوره ای این مراسمات را برگزار میکنند مداومت ندارند و اگر واقعا پیگیر جدی این امور بودند میتواستند حق مردم را از دولت بگیرد.