تصور این‌که “مورد عجیب بنجامین باتن” این‌قدر کم دیده شود، مرا شوکه کرده و از طرفی هیچ وقت فکر نمی‌‌کردم که فیلم “زاغه سگ میلیونر” با بی‌رحمی‌ی تمام، این‌جا هم، با چنین اقبال جمعی روبه‌رو شود. امسال نخوابیدم و مراسم اسکار را از ابتدا دیدم، اما بعد از اعلام نتایج به این نتیجه رسیدم که ای کاش، می‌خوابیدم و این وضع اسکار را نمی‌دیدم.

معتقدم که فیلم “زاغه سگ میلیونر” که در مراسم گلدن گلوب هم به عنوان به‌ترین فیلم، انتخاب شد، در کنار “مورد عجیب بنجامین باتن”، فیلم خاصی نبود اما مثل این‌که، اسکار هم سر شوخی با ما داشت. کسب ۸ جایزه‌ی اسکار برای این فیلم، تعجب همه‌گان را برانگیخته است. “برد پیت” با بازی منحصر به فرد خود در “مورد عجیب بنجامین باتن”، توانسته بود این فیلم را که البته از موضوعی خاص بهره می‌برد، بی‌نظیر جلوه دهد. اما نه بازی خوب‌اش و نه کلیت فیلم دیده شد.

در چند سال اخیر با دیدن انتخاب‌های بد و از پیش تعیین شده‌ی سیاسی، برای جشن‌واره‌ی فیلم فجر خودمان، ارزشی قایل نبودم و خودم را برای حضور در شب اهدای جوایز به آب و آتش نمی‌زدم، اما همیشه فکر می‌کردم مراسمی مانند اسکار و گلدن‌گلوب و … قضاوتی به غایت به‌تر از جشن‌واره‌ی فجر خودمان دارند، اما شب گذشنه فهمیدم که این‌چنین نیست و پرونده‌ی بیدار ماندن تا صبح و دیدن آن‌لاین مراسم اسکار را برای همیشه بستم.

بهترین فیلم: زاغه سگ میلیونر

بهترین بازیگر نقش اول مرد: شان پن برای بازی در فیلم میلک

بهترین بازیگر نقش اول زن: کیت ویلسنت برای بازی در فیلم خواننده

بهترین بازیگر مکمل مرد: هیث لجر برای فیلم شوالیه‌ی تاریکی

بهترین بازیگر مکمل زن: پنه لوپه کروز برای بازی در فیلم ویکی ـ کریستینا ـبارسلونا

بهترین کارگردان: دنی بویل

و بهترین انیمیشن داستانی بلند: wall_e انتخاب شدند.

در فیلم “ریچل ازدواج می‌کند” با فیلمی کاملا خانواده‌گی رو‌به رو هستیم که مراسم عروسی یکی از دختران خانواده به نام ریچلی با بازی “رزماری دی‌ویت“را به تصویر می‌کشد، اما سوژه‌ی اصلی فیلم، دختر دیگر این خانواده است به نام “کیم” با بازی” آن هاتاوی” که پس از ترک اعتیادش به آغوش خانواده‌اش بازگشته تا در مراسم عروسی خواهرش با “سیدنی” که یک موسیقی‌دان است شرکت کند.

از آن‌جایی که این دختر لج‌باز است و از کودکی همه‌ی تقصیرها را به گردن افراد دیگر می‌انداخته و دختری عصبی است، با دیگر میهمانان حاضر در این مراسم تفاوت بسیاری دارد و باعث به وجود آمدن تنش‌هایی در خانواده می‌شود. او که پیش از این معتاد بوده، در جریانی باعث غرق شدن برادرش می‌شود و در همه‌ی لحظه‌ها با عذاب وجدانی سخت، درگیر است و با سیگارهای مداومی که می‌کشد، در پی آرام کردن خود و هم‌راه شدن با جمع است. جمعی که برای مراسم ازدواج خواهر او گردآمده‌اند.

کارگردان این فیلم، “جاناتان دمی” که پیش‌تر برای “سکوت بره‌ها” اسکار بهترین کارگردانی را گرفته است و امسال نیز با نامزد شدن “آن هاتاوی” برای بهترین بازیگر نقش اول زن، در میان کاندیداهای اسکار جای دارد.

نوع فیلم‌برداری این فیلم به گونه‌یی است که تصور می‌کنیم یکی از میهمانان حاضر در مراسم، با دوربین هندی‌کم آن‌را تصویر برداری کرده و این، یکی از عواملی است که باعث می‌شود مخاطب کاملا احساس کند، که در حال دیدن فیلم یکی از خویشاوندان است. البته بازی‌های خوب و نکته سنجی در برگزاری مراسم ازدواج و نشان دادن همه‌ی جزئیات یک جشن عروسی از دیگر نکاتی است که این فیلم را به اثری دوست داشتنی تبدیل کرده است.

یکی دیگر از نکات این فیلم، تهیه کننده‌گی آن است که “ندا آرمیان” یک ایرانی – آمریکایی، برعهده داشته است.

برای تماشای آن‌لاین این فیلم این‌جا را کلیک کنید.

فیلم “مورد عجیب بنجامین باتن” از آن دسته فیلم‌هایی است که حس غریبی را در من به جا گذاشت. حسی که در کم‌تر فیلمی تجربه می‌شود. البته از کارگردان این فیلم “دیوید فینچر” و کارنامه‌ی موفق‌اش، حتا پیش از دیدن فیلم هم می‌توانستم حدس بزنم که کاری در خور خواهم دید.

انتخاب داستان این فیلم بسیار جالب است و “برد پیت” که حالا دیگر دارای تجربه‌های فراوانی در بازیگری است توانسته نقش را به به‌ترین شکل ایفا کند. گریم سنگین او در طول فیلم و حرکات او متناسب با موقعیت زمانی که در آن قرار دارد، شاه‌کار است و او را حتا در زمانی‌که موهای سپیدی دارد و تا حدودی پیر نشان می‌دهد، دوست‌داشتنی کرده است.

بجامین باتن کسی است که در سال ۱۹۱۸ و هم‌زمان با پیروزی اروپا در اواخر جنگ جهانی دوم به دنیا می‌آید و هم‌زمانی تولد او با کار کردن ساعتی که خلاف جهت همه‌ی ساعت‌ها حرکت می‌کند، سبب شده تا او زنده‌گی را به گونه‌یی دیگر تجربه کند.

دوران زنده‌گی او از آخر به اول طی می‌شود و او در ابتدا پیری را تجربه می‌کند و رفته رفته به سوی کودکی در حرکت است و در این ماجرا با دختری که به صورت طبیعی رشد می‌کند، روبه‌رو است. این دو زمانی که در اوج جوانی قرار می‌گیرند، با هم وارد رابطه‌ی عاشقانه می‌شوند و پس از آن و زمانی‌که دارای دختر بچه‌ی کوچکی هستند، زنده‌گی‌ی این‌دو متفاوت می‌شود و دختر رو به پیری گام برمی‌دارد و پسر رو به کودکی.

بازیگران این فیلم “برد پیت” و ” کیت بلانشت” توانسته‌اند از ظرفیت‌هایی که داستان در اختیار کارگردان و خود آن‌ها قرار داده استفاده کنند و بتوانند مخاطب را از ابتدای داستان، ا بی‌تابی، هم‌راه خود کنند، بدون این‌که بیننده‌ی فیلم در جایی حس کند، صحنه‌ها کش‌دار است و بازی‌ها مصنوعی.

نکته‌ی جالبی که پس از فیلم در ذهن‌ام مانده، محو شدن تمام دیالوگ‌های فیلم است. این فیلم دارای دیلوگ‌های بسیاری است اما آن‌چه بعد از اتمام فیلم در ذهن می‌ماند، دیالوگ‌های تاثیرگذار نیست، بل‌که فیلمی با کارگردانی‌ی بسیار خوب و بازی بسیار خوب‌تر بازی‌گران آن است.

با توجه به این‌که این فیلم در ۱۳ رشته‌ی جایزه‌ی اسکار هم نامزد دریافت جایزه است، می‌توان امیدوار بود که یکی از درخشان‌ترین فیلم‌های این دور از رقابت‌های اسکار باشد.