حضور زنان ایرانی در جریان‌های انتقادی و مخالف دولت جمهوری اسلامی، پا‌به‌پای مردان، مساله‌ای بود که مورد توجه تمام مردم دنیا قرار گرفت و اوج حضور زنان در روزهای اخیر، در حوادث پس از انتخابات بحث برانگیز، نمود داشت.

تا جایی که نام «ندا آقا سلطان» جاودانه و جهانی شد و مردم دنیا در وصف او که نمادی از شجاعت زنان ایران بود، شعرها سرودند و اشک‌ها ریختند.

اقدام‌های مختلفی در سراسر دنیا برای پاس‌داشت مقام زنان ایرانی صورت گرفته است که در آخرین نمونه، می‌توان به نام‌گذاری میدان مهمی در شهر «جنوا»ی ایتالیا اشاره کرد. این میدان به همت ایرانیان ساکن در این شهر و همراهی شهردار این شهر چند روز پیش افتتاح شد.

از اتفاق‌های دیگری که در روز افتتاح این میدان در شهر جنوا رخ داد، می‌توان به حضور شیرین عبادی، برنده‌ی جایزه‌ی صلح نوبل و سخنرانی خوب او درباره‌ی زنان ایران نام برد.

اما جریان دیگری که مرا خوش‌حال‌تر کرد و نمی‌دانم چرا در میان خبرها اشاره‌ای به آن نشد، این بود که دوست خوب‌ام، پویا عزیزی، شاعر و نویسنده و از فعالان حقوق زنان، که چندی پیش مجبور که ترک ایران شده بود، به همراه شیرین عبادی توانست، به شهروندی افتخاری شهر جنوا در آید.

پویا را در حوادث بعد از انتخابات شناختم، دوستِ محترمی که فضای شعرهای‌اش با روح‌ام سازگار و قلم‌اش توانا است. دل‌اش همواره برای آزادی و برابری زنان و مردان در ایران می‌لرزد و انسان را رعایت می‌کند.

دیدن لب‌خند رضایت دوست‌ام برای‌ام خیلی دل‌نشین بود، تا جایی که تصمیم گرفتم با نوشته‌ی کوچک‌ام به او تبریک بگویم.

برای‌اش از این پس، آزادی را آرزو می‌کنم.

شیدا جهان‌بین