وحید نصیریان متولد ۱۳۵۰ در اهر است که پس از فارغ التحصیلی از دانش‌گاه هنرهای زیبای شهر تبریز فعالیت‌های هنری خود را با برگزاری نمایش‌گاه‌های مختلف نقاشی در شهر تبریز و از سال ۱۳۷۴ فیلم‌سازی انیمیشن را در کانون پرورش فکری کودک ونوجوان آغاز کرد.
وی تاکنون حدود ۱۴۰ دقیقه انیمیشن برای تلویزیون ساخته وهم‌چنین حدود ۱۲ جلد کتاب را برای گروه سنی کودک و نوجوان تصویر سازی کرده است.

با توجه به این که حدود ۲۶ ماه است که روی پرو‍ژه‌ی انیمیشن قلب سیمرغ مشغول به کار هستید، این اثر هم اکنون در چه مرحله‌ای قرار دارد؟
همان‌طور که اشاره کردید حدود ۲ سال و نیم است که از ساخت این اثر انیمیشن سینمایی می‌گذرد و قرار است اگر مشکلی ایجاد نشود و از نظر دولت‌مردان مشکلی نباشد، در خرداد ماه سال آینده این پروژه تمام و آماده پخش شود. به این ترتیب هنوز به پایان نرسیده است. قرار است به ۹۰ دقیقه برسد، قطعا کمتر از ۹۰ دقیقه نیست اما امکان دارد بیش‌تر نیز باشد.
از نظر شما مشکل عمده‌ی انیماتورها چیست؟
به نظر من، از آن‌جایی که هنرمندان در ایران به علایق خود دست‌رسی پیدا نمی‌کنند، امید چیزی است که در دل آن‌ها کم تر به چشم می‌خورد. اگر مدیریت‌ها در این رشته‌ی هنری ثابت شود و مدام در زمانی که یک مدیر در حال خدمت‌رسانی واقعی به هنرمندان آن رشته است، جابجایی در امر مدیریت نداشته باشیم، بسیاری از مشکلات قابل حل است، چون در هر زمینه‌ای اگر پول و مدیریتی آگاه وجود داشته باشد، با رشد کافی روبرو خواهیم بود.
تاثیر گرفتن از تکنولوژی به چه میزان به انیماتورها کمک می‌کند؟
در درجه‌ی نخست، باید از لحاظ مالی تامین بود،‌ چون پول کافی در اختیار هنرمندان و مسئولین باشد، به دنبال خود تکنولوژی را نیز به هم‌راه دارد، هرگاه تکنولوژی بالاتری وجود داشته باشد، آثار به‌تری خلق خواهد شد، امکانات در ایران در مقایسه با کشورهای دیگر صفر است، اما در این شرایط فعلی نیز اگر امکاناتی در اختیار ما قرار گیرد، باید آن الگوها را با فرهنگ‌مان تطبیق دهیم و فرهنگ استفاده از آن‌را نیز بیاموزیم تا بتوانیم استفاده‌ی بهینه از آن داشته باشیم.
انیمیشن “قلب سیمرغ” به چه موضوعی می‌پردازد؟
به طور کلی، داستان با جنگ‌های اتمی شروع می‌شود، و آینده را به تصویر می‌کشد. سیر کلی داستان در آینده اتفاق می‌افتد و در حقیقت به نوعی، ژانر آخرالزمان است.پس از نشان دادن جنگ‌های اتمی، رجعتی به گذشته دارد که چه عواملی باعث شد تا آینده خونین شود و در نهایت توسط اسطوره‌های قدیمی ایران و کمک آن‌ها جهان از حالت سنگی خارج می‌شود.
غیر از ساخت این پروژه‌ی انیمیشن مشغول به چه کاری هستید؟
در زمینه‌ی ساخت انیمیشن کاری انجام نمی‌دهم، اما هم‌چنان مشغول نقاشی و تصویرسازی هستم.
در زمینه‌ی تصویرسازی داستان به صورت کتاب مشغول به چه کاری هستید؟
هم اکنون با انتشارات مهاجر، مشغول به تصویر سازی داستان‌های شاهنامه در ۸۰ جلد هستم که تا کنون کار ۲۷ جلد آن به پایان رسیده است.
درساخت انیمیشن‌های خودتان از چه داستان‌هایی پیروی می‌کنید؟
داستان‌های ایرانی همیشه کمک بسیار زیادی به هنرمندان می‌کند اما من در ساخته‌های انیمیشن خودم که به صورت کوتاه بوده از فضاهای شخصی و رویاگونه استفاده کرده‌ام و به صورت بازتر و آزادتری عمل کرده‌ام. به دلیل این‌که آن آثار مربوط به جشنواره‌ها می‌شد و به صورت بلند سینمایی و تلویزیونی نبود.اما در ساخت سینمایی این گونه رفتار نکردم.

فرهاد آییش، یکی از بازی‌گران توانای تئاتر و سینما است که البته او را بیش‌تر در عرصه‌ی تئاتر دیده‌ایم، وی نخستین تجربه‌ی بازی در فیلم سینمایی را در سال ۱۳۷۹ با فیلم “شب‌های تهران” داشته است. آخرین فیلمی هم که از او روی پرده‌های سینما بود و به شیوه‌ی جدیدی از طنز پرداخته بود، فیلم “در شهر خبری نیست، هست” بود.
آییش در آخرین کار تئاتری‌اش با نمایشی با عنوان “خانواده تت” به کارگردانی مائده طهماسبی (همسرش) هم‌راه بود.
در حال حاضر مشغول به چه کاری هستید؟
در یکی از فیلم‌های ۹۰ دقیقه‌ای با عنوان “اتوبان” به کارگردانی سجاد آوینی مشغول به کار هستم که در حال حاضر مراحل فیلم‌برداری خود را طی می‌کند.
در مورد این فیلم توضیح دهید.
فیلم‌برداری این اثر در تهران صورت می‌گیرد و تمامی دست اندرکاران آن جوان و بسیار پرانرژی هستند، این فیلم در حقیقت نوعی نوآوری در سینمای ۹۰ دقیقه‌ای محسوب می‌شود.
اگر یک کار سینمایی و یک کار تئاتری هم‌زمان به شما پیش‌نهاد شود، کدام‌یک را انتخاب می‌کنید؟
همیشه در طول سال هم کار تئاتر و هم کار سینمایی پیش‌نهاد می‌شود، که برخی وقت‌ها این اتفاق به صورت هم‌زمان رخ می‌دهد و من با توجه به نوع کاری که پیش‌نهاد شده است، آن‌را انتخاب می کنم.
به طور کلی بین سینما و تئاتر کدام یک را ترجیح می‌دهید؟
من جزو آن دسته از افرادی هستم که هم به سینما و هم به تئاتر علاقه مندم و با این‌که از خانواده‌ی تئاتر هستم و از آن طریق به سینما آمده‌ام، اما لزوما پرچم تئاتر در دست‌ام نیست ، به گونه‌ای که فقط تئاتر را انتخاب کنم.
در فیلمی نقش داشته‌اید که هنوز پخش نشده باشد؟
بله . فیلمی سینمایی با عنوان “این خلوت تنهایی” به کارگردانی ابراهیمی فر و تهیه کننده‌گی مرحوم حاجی باشی اثری است که در آن بازی کرده‌ام و هنوز آماده‌ی اکران عمومی نشده است.
در زمینه‌ی تئاتر اثری آماده‌ی اجرا دارید؟
حتما درصدد هستم با خانم مائده طهماسبی طی سال جاری کاری را انجام دهیم، اما هنوز چگونه‌گی آن و این‌که چه زمانی آماده شود، مشخص نیست.
اثری را به عنوان تله تئاتر در نظر ندارید؟
تئاتری با عنوان “هنر” به کارگردانی داوود رشیدی با بازی خود ایشان، بنده و سعید پورصمیمی اثری است که قرار است این روزها به صورت تله تئاتر از شبکه چهارم سیما پخش شود. هم چنین با توجه به پش‌نهادی که از سوی شبکه‌ی چهار به من شده است، قصد دارم اثری را به صورت تله تئاتر برای این شبکه آماده کنم.

هنر تئاتر در تمام کشورهای دنیا به شاخه‌های گوناگونی تقسیم می‌شود که یکی از مهم‌ترین بخش‌های آن تئاتر انقلابی است. تئاتر انقلابی در ایران پس از انقلاب شکل گرفت .
نمایش‌نامه‌نویسی در ایران پس از انقلاب ۵۷، فراز و فرودهای فراوانی را پشت‌ سر گذاشته است که همه دلایل آن به هنر جوان نمایش‌نامه‌نویسی مربوط نمی‌شود.

در مورد انقلاب و تئاتر انقلابی، با توجه به این‌که رشد کمی و کیفی تئاتر مذهبی در سال‌های اخیر چشم گیرتر بوده است، می‌توان گفت همه‌ی هنرها ، به خصوص تئاتر، بزرگ‌ترین نقش را در آگاهی عمومی و زمینه‌سازی برای انقلاب‌ها ایفا می‌کنند. پیش از انقلاب اسلامی،‌ تئاتر مذهبی آهسته آهسته و کم‌رنگ از سوی برخی از هنرمندان کشورمان پی‌گیری می‌شد که این حرکت خودجوش که در آن دوران به هیچ وجه سفارشی نبود، پس از انقلاب ۵۷ ایران، از طریق مساجد، کانون‌های فرهنگی مذهبی،‌ مدارس و بسیج و سپاه و حوزه‌ی هنری تبلیغات اسلامی پی‌گیری شد وتوانست به رشد کمی بسیاری دست پیدا کند. در این دوره‌ی زمانی، مطرح شدن مسایل مذهبی ملاک بود و تئاتر راهی بسیار مناسب برای آموزش احکام و فرامین دینی به عموم بود. بنابراین تئاتر مذهبی آغازین پس از انقلاب، کاملاً ساده و آموزشی بود تا در فضای مذهبی باز آن زمان، هر آن‌چه پیش از انقلاب ممنوع شده بود به عنوان شعائر مذهبی در اختیار عموم قرار دهد. در زمان جنگ، باورهای مذهبی مانند ایثار،‌ جهاد، ‌شهادت و …جزء مضامین تئاترهای مذهبی شدند، تا از این طریق آدم‌ها برای حضور در جنگ آماده‌گی ذهنی و روانی بیش‌تری پیدا کنند. تعداد این آثار زیاد بود و در هر مدرسه و مسجد و جبهه‌ای می‌شد این نوع کارها را با حضور رزمنده‌گان،‌ دانش‌آموزان،‌ دانش‌جویان و … دید. این نوع تئاتر، اثری ساده و مردمی شده بود و در بین توده‌ها به دنبال اهداف انقلابی و تبلیغی بود و رفته رفته با پایان گرفتن جنگ از رونق افتاد. اما هنوز هم رگه‌هایی از آن‌را در تئاتر دفاع مقدس می‌بینیم، که شاید این بار ساده‌گی و آموزشی بودن و تبلیغی شدن‌اش جزو آسیب‌های آن به شمار آید. اما روزگاری جزو لاینفک آن تئاترها به شمار می‌آمد.
می‌توان برداشت کرد که پیش‌رفت در همه چیز به خصوص هنر، نتیجه‌ی تحولات مثبت جامعه و انقلاب هاست که هنر تئاتر نیز از این جریان برخوردار می‌شود. تئاتر انقلابی، مذهبی، دفاع مقدس و … پس از پیروزی انقلاب اسلامی به اوج شکوفایی خود دست پیدا کرد. البته همیشه تئاتر متاثر از یک جریان سیاسی اجتماعی نیست بل‌که گاهی خود تئاتر نیزمی‌تواند جریان ساز باشد، که در طول تاریخ پس از انقلاب، شاهد این گونه آثار بوده ایم.
ارائه دادن تعریفی مشخص برای تئاتر انقلابی کاری بسیار دشوار است، به دلیل این‌که تفاوت در هویت انقلاب‌ها، ما را در ارائه‌ی یک تعریف واحد از تئاتر انقلاب دچار مشکل می‌کند اما در یک تعریف کلی می‌توان گفت که تئاتر انقلاب، تئاتری است که بر مبنای بستری سیاسی، فلسفی و ایدئولوژیک نقش خود را در آگاهی بخشی ، تبیین اصول انقلاب و ترویج اندیشه‌های انقلاب در بستر مبارزه جویانه ایفا می‌کند.

پس از گذشت سالیان متمادی از انقلاب‌ها می‌توانیم به معیارها و شروطی برای انقلابی بودن تئاتراشاره کنیم. شرط اول و از همه مهم‌تر این‌گونه آثار، وجود نیروهایی است که ضرورت انقلاب را ایجاد کند و در مقابل آن‌ها نیروهایی که برای بروز اشکال در کار گروه اول اعتراض کنند به طوری که امکان مصالحه بین دو نیروی یاد شده وجود نداشته باشد.
اگر تئاتربه معنی واقعی در جامعه‌ای وجود داشته باشد و مردم آن‌جا قابلیت‌های آن‌را بشناسند و در کنار آن‌ها هنرمندانی معتقد و متعهد به انقلاب حضور داشته باشند، تئاتر انقلاب می‌تواند از رشد کمی و کیفی بیش‌تری برخوردار شود.

چیزی که در این میان ایجاد مشکل می‌کند این است که اکثرمتون نمایشی انقلابی بر اساس تجربیات ذهنی خود هنرمندان است و شناخت دقیق ازانقلاب و انقلابیون که چند لایه و پیچیده هستند به وجود نیامده که این امر می‌تواند لطمه‌ای بزرگ بر پیکر این‌گونه‌ی تئاتری وارد کند.

در هر صورت در تمام جوامع، همان‌گونه که در زمان انقلاب و پس از آن هنرهای آن‌ها، متاثر از انقلاب می‌شود و سرودهای انقلابی و فیلم‌هایی دراین باره و … اوج می‌گیرد، در ایران نیز این اتفاق افتاد اما نکته‌ی قابل توجه در این میان این است که باید توجه کنیم که این گونه آثار در زمان شکل‌گیری انقلاب ها و مدت کوتاهی پس از آن به دلیل بازسازی و عینیت بخشیدن به خاطره‌های آن دوران می‌تواند بسیار قابل توجه باشد، اما زمانی که مدت زیادی از روی آن می‌گذرد و در مفهوم و محتوای آن‌ها تغییری رخ نمی‌دهد وکارگردانان از همان شعارهای پیش و پا افتاده و تکراری استفاده می‌کنند، وضع به گونه‌ای دیگر می‌شود و همان طور که شاهد هستیم، باعث دفع کردن مخاطب می‌شود به گونه‌ای که مدیران و متولیان فرهنگی سعی می‌کنند تا نقش آن‌را پر رنگ تر کنند، غافل از آن‌که نمی‌دانند باید تغییراتی اساسی در اندیشه‌های خود ایجاد کنند تا بتوانند مشکل کم بودن مخاطب خود را حل کنند.

ign=”right”>