سیزده آبان هم رسید. سبز سبز. حضور مردم، یعنی همانهایی که ریشه در خاک ایران دارند و آنرا آزاد و سربلند میخواهند، باز هم اعتراضی بود به دولتی که خواست اقلیت در ایران است و اکثریت مردم آنرا مشروع نمیدانند.
اتفاقهایی که امروز افتاد کم نیست، در ابتدا و قبل از حضور کروبی سعی کردند تا مردم را با پرتاب گاز اشکآور و ضربههای باتوم پراکنده کنند. بعدتر با حضور کروبی و پایدای مردمی که همچنان حضور داشتند، همه چیز تغییر کرد. شعارهای زیبای این روزها به گوش میرسید و ترس در رفتار کودتاگران دیده میشد.
اما تصویری که امروز در ذهن حامیان جنبش سبز باقی مانده این است که توانستند بیشتر از گذشته، وحشیگری نیروهایی که از خودمان هستند اما در مقابلمان ایستادهاند را ببینند. اینکه چهطور یک انسان به حیوانی تبدیل میشود که زن و کودک و پیر و جوان را کتک بزند، اینکه وقتی یکی از آنها با ملایمت با زنها برخورد میکرد و فقط تذکر میداد و از مردم پاسخ خوبی مثل تشوق و لبخند دریافت میکرد، وحشیتر از دیگران میشد و بیشتر حمله میکرد. این که سن کسانی که خودشان را در لباسهای گارد ویژه مخفی کرده بودند، کم بود و سرکردهشان توصیه میکرد که کلاهها را پایین بیاندازید که سنتان مشخص نشود، اینکه امروز دستور برخورد شدید با مردم صادر شده بود، اینکه مردم با استرس شدید زمانیکه لباسهایشان را برای شناسایی رنگی میکردند، به خانههای اطراف پناه میبردند و گریه میکردند…
اما وقتی از گوشه و کنار خیابان صدای شعارهای زیبای جنبش سبز شنیده میشد، همانهایی که زیر لگد و باتوم مانده بودند و تاب ماندن نداشتند، خودشان را به جمعیت میرساندند تا یکصدا شوند با همعهدانشان و بخواهند آنچه را که حقشان است.
امروز یکی دیگر از روزهای سبز نقاشی شد، روز سبزی که در خاطرمان خواهد ماند و رشد خواهد کرد و نمود خواهد داشت در رفتار روزهای آیندهیمان.
«شهروند محترم طبق اطلاع واصله، جنابعالی تحت تاثیر تبلیغات ضد امنیتی رسانههای وابسته به بیگانگان قرار گرفته اید، در صورت حضور در هرگونه تجمع غیرقانونی و ارتباط با رسانه های خارج از کشور برابر مواد ۴۸۹ ، ۴۹۹ ،۵۰۰، ۵۰۸، ۵۱۴، ۶۰۹، ۶۱۰، ۶۹۸ قانون مجازات اسلامی شناخته میشوید و با شما برخورد قانونی خواهد شد.»
فقط دو روز مانده به روزی که از مدتها پیش، امیدمان بود. روز سبز دیگری که در انتظار ماست. روز سبزی که ما، فرزندان و پدران و مادرانمان را انتظار میکشد، روز سبز دیگری که باز یاران روزهای گذشته را خواهیم دید. روزی که پیمان خود را دگربار با هم میبندیم که تا تغییر آنچه که به نام دین و اسلام به خوردمان میدهند، با هم باشیم، تا رسیدن به ایرانی آزاد و آباد. ایرانی که فرزنداناش را یکی پس از دیگری در خون و گریز نبیند.
